001
การตรัสรู้ธรรมเป็นเหตุสิ้นภพ
›
003
เหตุให้ตนถูกกำจัด สูตรที่ 1
›
004
เหตุให้ตนถูกกำจัด สูตรที่ 2
›
021
พุทธกิจในตำบลอุรุเวลา สูตรที่ 1
›
022
พุทธกิจในตำบลอุรุเวลา สูตรที่ 2
›
034
ความเลื่อมใสในสิ่งที่เลิศ
›
043
บุคคลผู้มักโกรธ สูตรที่ 1
›
044
บุคคลผู้มักโกรธ สูตรที่ 2
›
046
โรหิตัสสเทพบุตร สูตรที่ 2
›
047
สิ่งที่อยู่ห่างไกลกันเหลือเกิน
›
048
การแสดงธรรมของวิสาขปัญจาลิบุตร
›
053
การอยู่ร่วมกัน สูตรที่ 1
›
054
การอยู่ร่วมกัน สูตรที่ 2
›
055
ผู้มีธรรมเป็นเครื่องอยู่เสมอกัน สูตรที่ 1
›
056
ผู้มีธรรมเป็นเครื่องอยู่เสมอกัน สูตรที่ 2
›
060
การปฏิบัติปฏิปทาที่เหมาะสมแก่คฤหัสถ์
›
062
สุขเกิดจากความไม่เป็นหนี้
›
064
ธรรมเป็นเหตุให้เกิดในนรก
›
065
บุคคลผู้ถือรูปเป็นประมาณ
›
070
พระราชาผู้ไม่ตั้งอยู่ในธรรม และผู้ตั้งอยู่ในธรรม
›
071
ความเพียรเป็นเหตุสิ้นอาสวะ
›
072
สัมมาทิฏฐิเป็นเหตุสิ้นอาสวะ
›
073
ธรรมของอสัตบุรุษและสัตบุรุษ
›
078
ความบริสุทธิ์แห่งทักษิณา
›
079
เหตุให้การค้าขายขาดทุนหรือได้กำไร
›
080
เหตุให้มาตุคามไปแคว้นกัมโพชะไม่ได้
›
081
ผู้ฆ่าสัตว์และผู้เว้นขาดจากการฆ่าสัตว์
›
082
ผู้พูดเท็จและผู้เว้นขาดจากการพูดเท็จ
›
083
ผู้กล่าวสรรเสริญผู้ควรติเตียน และผู้กล่าวติเตียนผู้ควรติเตียน
›
084
ผู้มักโกรธและผู้ไม่มักโกรธ
›
087
สมณะผู้ไม่หวั่นไหวเหมือนพระราชโอรสองค์พี่
›
090
ผู้พิจารณาเห็นความเกิดและดับในอุปทานขันธ์
›
095
บุคคลเปรียบเหมือนท่อนไม้ที่ถูกทิ้งไว้ในป่าช้า
›
096
บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อกำจัดราคะ
›
098
บุคคลผู้ปฏิบัติเพื่อเกื้อกูลตัวเอง
›
099
สิกขาบทเป็นเหตุให้เกื้อกูลและไม่เกื้อกูล
›
101
บุคคลเปรียบเหมือนเมฆ สูตรที่ 1
›
102
บุคคลเปรียบเหมือนเมฆ สูตรที่ 2
›
104
บุคคลเปรียบเหมือนห้วงน้ำ
›
111
ความว่องไวของม้าต้นและของภิกษุ
›
114
ฐานะแห่งความเสื่อมและความเจริญ
›
122
เหตุที่ทำให้บุคคลต่างกัน สูตรที่ 1
›
123
เหตุที่ทำให้บุคคลต่างกัน สูตรที่ 2
›
126
เหตุอัศจรรย์ของพระตถาคต สูตรที่ 1
›
127
เหตุอัศจรรย์ของพระตถาคต สูตรที่ 2
›
128
ความเป็นอัจฉริยะของพระอานนท์
›
129
ความเป็นอัจฉริยะของพระเจ้าจักรพรรดิ
›
132
บุคคลผู้เข้าใจได้ฉับพลัน
›
133
ผลแห่งความขยันหมั่นเพียร
›
159
พระสุคตและวินัยของพระสุคต
›
162
การพิจารณาเห็นความไม่งามในกาย
›
165
ปฏิปทาที่มีลักษณะเหมือนกันทั้ง 2 ส่วน
›
166
ปฏิปทาที่เป็นเหตุให้จิตของพระมหาโมคคัลลานะหลุดพ้น
›
167
ปฏิปทาที่เป็นเหตุให้จิตของพระสารีบุตรหลุดพ้น
›
168
ผู้เป็นสสังขารปรินิพพานยีในปัจจุบัน
›
169
การเจริญสมถะและวิปปัสสนาควบคู่กันไป
›
177
บุคคลผู้เปรียบด้วยบ่อน้ำใหญ่
›
181
ธรรมที่ไม่มีใครประกันได้
›
183
บุคคลผู้กลัวตายและผู้ไม่กลัวความตาย
›
184
สัจจะที่เป็นเหตุให้ไม่สำคัญตนว่าเป็นสมณะ
›
189
ทรงสรรเสริญภิกษุในวันอุโบสถ
›
192
เจ้าลิจฉวีพระนามว่าภัททิยะ
›
195
เจ้าลิจฉวีพระนามว่าสาฬหะ
›
197
บุคคลผู้ทำตนให้เดือดร้อน
›
201
ผู้ไม่มีศรัทธาและผู้มีศรัทธา
›
206
ธรรมชั่วและธรรมดี สูตรที่ 1
›
207
ธรรมชั่วและธรรมดี สูตรที่ 2
›
208
ธรรมชั่วและธรรมดี สูตรที่ 3
›
209
ธรรมชั่วและธรรมดี สูตรที่ 4
›
212
ความเป็นผู้ไม่รู้คุณและความเป็นผู้รู้คุณ
›
213
ผู้ฆ่าสัตว์และผู้เว้นจากการฆ่าสัตว์
›
216
ครรลองแห่งโวหาร สูตรที่ 1
›
217
ครรลองแห่งโวหาร สูตรที่ 2
›
218
ผู้ไม่มีหิริและผู้มีหิริ
›
222
ความเป็นผู้ไม่รู้คุณและความเป็นผู้รู้คุณ
›
223
ผู้ฆ่าสัตว์และผู้เว้นจากการฆ่าสัตว์
›
226
ครรลองแห่งโวหาร สูตรที่ 1
›
227
ครรลองแห่งโวหาร สูตรที่ 2
›
228
ผู้ไม่มีหิริและผู้มีหิริ
›
229
ผู้มีปัญญาทรามและผู้มีปัญญา
›
231
กรรมและวิบากแห่งกรรม โดยย่อ
›
232
กรรมและวิบากแห่งกรรม โดยพิสดาร
›
239
กรรมและทิฏฐิที่ไม่มีความเบียดเบียน
›
241
อานิสงส์ที่พึงได้จากสัตบุรุษ
›
244
พรหมจรรย์มีสิกขาบทเป็นอานิสงส์
›
258
องค์ประกอบของม้าอาชาไนย สูตรที่ 1
›
259
องค์ประกอบของม้าอาชาไนย สูตรที่ 2
›
261
ธรรมของภิกษุผู้ควรอยู่ป่าและไม่ควรอยู่ป่า
›
263
ผู้ฆ่าสัตว์และผู้เว้นจากการฆ่าสัตว์
›
264
ผู้ลักทรัพย์และผู้เว้นจากการลักทรัพย์
›
265
ผู้ประพฤติผิดในกามและผู้เว้นขาดจากการประพฤติผิดในกาม
›
266
ผู้พูดเท็จและผู้เว้นขาดจากการพูดเท็จ
›
267
ผู้พูดส่อเสียดและผู้เว้นขาดจากการพูดส่อเสียด
›
268
ผู้พูดคำหยาบและผู้เว้นขาดจากการพูดคำหยาบ
›
269
ผู้พูดเพ้อเจ้อและผู้เว้นขาดจากการพูดเพ้อเจ้อ
›
270
ผู้เพ่งเล็งอยากได้ของเขาและผู้ไม่เพ่งเล็งอยากได้ของเขา
›
271
ผู้มีจิตพยาบาทและผู้ไม่มีจิตพยาบาท
›
272
ผู้เป็นมิจฉาทิฏฐิและผู้เป็นสัมมาทิฏฐิ
›
273
การเจริญสติปัฏฐานเพื่อรู้ยิ่งราคะ
›
274
การเจริญสัมมัปปธานเพื่อรู้ยิ่งราคะ
›
275
การเจริญอิทธิบาทเพื่อรู้ยิ่งราคะ
›
